Onlangs stuurde een lezer mij een uitgebreid overzicht van zijn pensioenberekening om zeker te weten dat het in zijn geval verantwoord was om een paar jaar eerder te stoppen met werken. Nu benadruk ik in dat soort gevallen altijd dat ik géén financieel adviseur ben. Tegelijkertijd bleken alle rekensommetjes die ik in 2008 even snel op een leeg vel papier krabbelde, achteraf gezien precies te kloppen.

Toevallig was ik op het moment dat deze lezer me benaderde, net zelf bezig om het laatste stukje van mijn eigen ‘plakbandpensioen’ te regelen. In een grijs verleden had ik een paar koopsompolissen afgesloten (inderdaad: vanwege het belastingvoordeel), die nu mooi van pas kwamen om het gat tussen mijn 65ste verjaardag en mijn AOW-datum te dichten. Ook deze keer had ik geen adviseur geraadpleegd, maar zelf een paar snelle berekeningen gemaakt op een post-it.

Dat lijkt misschien wat overmoedig voor iemand die op de middelbare school niet wist hoe snel hij het vak economie moest laten vallen, maar tot nu toe heeft dat prima gewerkt. Het is ook de allerlaatste keer dat ik nog iets moet regelen, want nog even en dan ben ik een échte ‘pensionado’ met AOW en aanvullend pensioen. Je kunt ook zeggen – zoals ik in mijn nieuwe boek schrijf – dat ik dan voor de twééde keer met pensioen ga, of misschien dan pas echt, want mijn vrouw stopt definitief na de zomer.

Toen ik eind 2008, in het kielzog van de kredietcrisis, mijn eerste extra aflossing deed op de hypotheek, kon ik niet vermoeden welke weg ik daarmee was ingeslagen. Op dat moment was ik nog in loondienst en had ik me geen seconde verdiept in mijn bedrijfspensioen. Toch ging de deur van de nooduitgang meteen na die eerste storting al op een kier. In mijn boek Hypotheek Vrij! uit 2012 filosofeerde ik hardop over stoppen met werken op mijn 55ste en uiteindelijk bleek het precies zo te gaan.

Natuurlijk kun je erover twisten of iemand die elke anderhalf jaar weer met een nieuw boek op de proppen komt, wel écht met pensioen is. Feit is dat ik lekker thuis aan de keukentafel achter de laptop zit te ‘werken’ en alleen schrijf als ik er zin in heb en alleen met slecht weer. Je kunt ook zeggen dat ik elke ochtend handenwrijvend aan weer een nieuwe dag begin en vaak dan pas bedenk wat ik nu weer eens zal gaan doen. In elk geval hoef ik nooit meer te vergaderen of in de files te staan tijdens de spits.

De hierboven genoemd lezer kon ik geruststellen, want zijn pensioenplan zag er solide uit, zelfs zonder het inkomen van zijn partner erbij op te tellen. Met een bijna afgelost huis, een mooie spaarbuffer en uitzicht op een behoorlijke erfenis kun je je hooguit afvragen waarom hij niet nog een paar jaar eerder was gestopt met werken. Natuurlijk is dat een persoonlijke afweging, maar ik moet de eerste vroeg gepensioneerde nog tegenkomen die achteraf bekeken liever nog een paar jaar langer had doorgewerkt.

In mijn nieuwe boek benadruk ik nog eens dat alles maatwerk is, millimeterwerk soms zelfs, omdat iedereen nu eenmaal anders is. Het plakbandpensioen heeft in die zin alles te maken met passen en meten en met het aanpassen van de wensen aan de mogelijkheden. Tegelijk kun je het beste een paar jaartjes aan je pensioen vastplakken door het zo ver mogelijk naar voren te halen. Precies zo formuleerde dat ene voormalige Tweede Kamerlid het die mij via LinkedIn een bericht stuurde en vertelde dat hij bij zijn afscheidsrede ook nog even mijn boek had genoemd.