We zitten inmiddels alweer een tijdje in Toscane, ergens tussen Colognole, Pontassieve en Rufina in. Een prachtige streek, dat blijft het — zelfs nu we hem vooral zien door een waas van mist, regen en nog meer regen. Het is een beetje alsof de vallei een eigen microklimaat heeft dat zegt: “Jullie willen winter in Toscane? Dan krijgen jullie óók de Toscaanse winter.” En die bestaat, zo blijkt, vooral uit water in al zijn varianten: regen, motregen, doordruppelen, nevel, mist, en af en toe dat fijne soort vocht dat je niet eens ziet maar dat toch overal in kruipt.

We hadden het ons iets anders voorgesteld. Je kent het wel: dat romantische idee van Toscane in de winter, met zon die laag over de heuvels strijkt, een cappuccino op een terras, en een camper die fier en stabiel op een droge ondergrond staat. De werkelijkheid is op dit moment iets minder Instagram‑waardig. De camper staat op een plek die we in allerijl hebben gekozen, de grond is veranderd in een soort Toscaanse risotto, en we hebben de afgelopen dagen vooral gekeken naar de hellingshoek van de camper in plaats van naar het uitzicht.

Gelukkig staan de voorbanden op stenen en liggen er rubbermatten onder de rest, waardoor we niet verder wegzakken. Dat geeft rust. En eerlijk is eerlijk: als je in een camper leeft, leer je al snel dat stabiliteit soms belangrijker is dan uitzicht. De regen tikt op het dak, de mist hangt in de vallei, en wij zitten binnen met een warme mok koffie en het besef dat dit óók reizen is. Niet alleen de mooie plaatjes, maar ook de dagen waarop je vooral hoopt dat de grond niet nóg zachter wordt.

Maar ondanks dat alles begint het weer langzaam de goede kant op te schuiven. De voorspellingen worden elke dag een beetje vriendelijker. Ja, vandaag — woensdag 28 januari — wordt nog even doorbijten. Een natte dag, veel regen, weinig uitzicht. Maar daarna zie je de omslag komen. Meer zonmomenten, minder neerslag, en een temperatuur die voorzichtig omhoog kruipt. Het voelt alsof februari al een beetje aan het oefenen is.

En dat past ook bij wat we hier vaker horen: januari is de natste maand, februari is wisselvallig maar lichter, en in maart begint Toscane weer adem te halen. De lucht wordt helderder, de grond droogt sneller op, en de eerste tekenen van lente duiken op tussen de olijfbomen. Als je hier langer blijft, leer je dat de seizoenen niet abrupt veranderen, maar langzaam verschuiven — alsof de natuur eerst even wil checken of iedereen er klaar voor is.

Wij kijken dus vooruit. Naar maart, waarin de regenbuien minder worden en de zon vaker doorbreekt. Naar april, waarin we eindelijk weer de hangmat buiten kunnen hangen op de camping. En dat is niet zomaar een hangmat — het is er eentje maar 'De hangmat' van Tropilex, waar we een samenwerking mee hebben. Een fijne bijkomstigheid van dit reisleven: af en toe mogen we iets testen dat we toch al graag gebruiken. De link (tropilex.com) zetten we er hier netjes bij, inclusief de vermelding dat het om een advertentie gaat. Maar eerlijk is eerlijk: als je ergens wilt liggen met uitzicht op Toscaanse heuvels, dan is een goede hangmat geen overbodige luxe.

Tot die tijd blijven we hier nog even staan. De plek is stabiel genoeg, de regen wordt minder, en maandag wordt zelfs een droge dag — ideaal om met de eigenaren van de camping te overleggen of we nog iets moeten aanpassen. Misschien wat extra planken, misschien een ander plekje, misschien gewoon laten zoals het is. Reizen is soms plannen, soms improviseren, en soms gewoon blijven zitten waar je zit omdat het de verstandigste keuze is.

En ondanks de regen, de modder en de mist, voelt het goed. Want dit is precies waarom we reizen: niet om alleen maar zon te zien, maar om te leven met wat er komt. Om te ervaren hoe een vallei zich vult met nevel, hoe regen klinkt op een camperdak, hoe een plek je dwingt om te vertragen. En om te weten dat, hoe nat het nu ook is, de zon altijd weer terugkomt.

Dus we wachten. We kijken. We drinken koffie. We lachen om de scheve camper. We dromen over maart. En we verheugen ons op april, wanneer de hangmat weer buiten hangt en Toscane zich van zijn mooiste kant laat zien.

Tot die tijd: regenjas aan, camper waterpas genoeg, en vertrouwen dat het allemaal goedkomt. Want dat doet het altijd.

Het gaat ons goed.